Ευαγγελία Ευσταθίου

Σήμερα, 26 Απριλίου του 2012, το βιβλίο μου Το γυάλινο ρόδο, το νέο μου παιδάκι, γεννήθηκε και αφήνεται στην αγκαλιά σας!Σας ευχαριστώ για τη στήριξη και την αγάπη!Είναι οι πιο ατρόμητοι συνοδοιπόροι μου!

. Άπλωσε το χέρι του και πήρε από δίπλα του το χαρτί με τις μαύρες αράδες που φαίνονταν πότε στρωτές και ήρεμες και πότε γεμάτες μουντζούρες σαν να γράφτηκαν και σβήστηκαν πολλές φορές. Ήξερε να διαβάζει καλά τώρα κι αφού ο πατέρας του δεν τον εμπόδισε, είδε μία μία τις λέξεις: Βροχή η αγάπη κι εγώ πέτρα μικρή /Βροχή η αγάπη κι εγώ λίμνη αδειανή/ Μ’ έκανες πηλό, μ’ έκανες θάλασσα/Ήσουν εδώ, μα εγώ για λίγο άργησα….
Οι υπόλοιποι στίχοι είχαν διαγραφεί με μανία. Το στιλό είχε περάσει από πάνω τους τόσες φορές, που είχε τρυπήσει σε κάμποσα σημεία το χαρτί. Ο Νταμιάν το άφησε ήσυχα στο σημείο που ήταν πριν και συνέχισε να κοιτά τα δάχτυλα πάνω στα πλήκτρα. Συνέχισε ν’ ακούει τη μουσική που πότε μαλάκωνε και πότε απλωνόταν στον χώρο σαν ξαφνική μπόρα. Σκούπισε το δάκρυ του και παρέμεινε ακίνητος ως το τέλος. Ως τη στιγμή που το δαχτυλίδι με το άλογο παρέμεινε ακίνητο όπως το χέρι που το φορούσε. Κοίταξε τον πατέρα του. Για λίγο δεν ακουγόταν τίποτε πέρα απ’ τη βαριά του ανάσα. Για λίγο δεν έβλεπε τίποτε πέρα απ’ το σκληρό του προφίλ.
«Θα ξέρω ανά πάσα στιγμή πού είναι και τι κάνει», τον άκουσε ν’ ανακοινώνει βραχνά. «Και θα την βλέπεις όσο πιο συχνά γίνεται, Νταμιάν. Εσύ είσαι ο δίαυλός της με τη ζωή. Εσύ θα την κρατήσεις όρθια, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως όσο πιο γερά στέκεται στα πόδια της τόσο περισσότερο θα με μισεί».

Αγαπητοί μου φίλοι, μπορείτε να με βρείτε κι εδώ!Οι λόγοι που έφτιαξα αυτόν τον καινούριο ιστότοπο είναι η λειτουργικότητά του και τα περισσότερα παρεχόμενα εργαλεία διαχείρισης!θα χαιρόμουν αφάνταστα αν σας συναντούσα κι εκεί!Σας ευχαριστώ ξανά για τη στήριξη και την αγάπη!